Çanta e rëndë e nxënësit – kur barra e dijes bëhet barrë fizike dhe psikologjike
Çanta e nxënësit nuk duhet të jetë simbol i mbingarkesës. Kur ajo bëhet e rëndë për t’u mbajtur çdo ditë, lind pyetja nëse kemi të bëjmë vetëm me peshën e librave apo edhe me një sistem arsimor që ende nuk e ka racionalizuar mjaftueshëm procesin e të nxënit.
Nga aspekti shëndetësor, mbajtja e peshave të mëdha dhe të përsëritura mund të lidhet me shqetësime të sistemit muskuloskeletal, sidomos kur çanta nuk përshtatet mirë me trupin ose mbartet në mënyrë jo të duhur.
Nga aspekti pedagogjik, çanta e rëndë mund të jetë tregues i mbingarkesës së nxënësit me materiale, libra, fletore dhe detyra, duke e zhvendosur fokusin nga cilësia e të nxënit te sasia e ngarkesës.
Nga aspekti sociologjik, kjo ngre një çështje më të gjerë: a po e ndërtojmë shkollën rreth nevojave të fëmijës apo po kërkojmë që fëmija t’i përshtatet një sistemi të ngarkuar?
Nga këndvështrimi psikologjik, mbingarkesa e vazhdueshme mund të ndikojë në vëmendje, motivim, kënaqësi ndaj të nxënit dhe kohën e nevojshme për pushim, lojë dhe marrëdhënie shoqërore. Sidomos te fëmijët më të vegjël, nevoja për ekuilibër ndërmjet mësimit, pushimit dhe lojës është thelbësore për zhvillimin e shëndetshëm.
Prandaj, zgjidhja nuk është vetëm të kërkohet që nxënësi ta mbajë çantën më mirë. Duhet koordinim institucional ndërmjet shkollës, mësuesve, prindërve dhe institucioneve arsimore për të racionalizuar materialet mësimore, përdorimin e teknologjisë, organizimin e orarit dhe detyrat e shtëpisë.
Sepse fëmija duhet të mbajë në shkollë peshën e dijes, jo peshën e një sistemi të paorganizuar.
