Të martën hapen dyert e shkollave në Kosovë. Nxënësit do të rikthehen në bankat shkollore, mësimdhënësit në klasat e tyre, ndërsa prindërit presin që gjithçka të jetë gati për një fillim normal dhe të dinjitetshëm të vitit të ri shkollor.
Por, në vend të qetësisë dhe sigurisë që duhet ta sjellë fillimi i një viti të ri shkollor, sot kemi një situatë që ngre shumë pikëpyetje.
Sot, vetëm pak ditë para fillimit të mësimit, MAShTI nxjerr katalogun e teksteve shkollore.
Dhe natyrshëm lind pyetja: Pse kaq vonë?
Ku kanë qenë planifikimet? Ku kanë qenë përgatitjet? Pse shkollat, mësimdhënësit dhe prindërit duhet të presin deri në ditët e fundit për informacione kaq të rëndësishme?
Prindërit tashmë janë të shqetësuar. Ata pyesin:
Cilat tekste do t’i përdorin fëmijët? A do të sigurohen me kohë? Kush do t’i blejë? Si do të shpërndahen? A do t’i kenë të gjithë nxënësit në ditët e para të mësimit?
Këto nuk janë pyetje të vogla. Janë pyetje që lidhen drejtpërdrejt me fillimin e procesit mësimor.
Një vit shkollor nuk fillon vetëm duke hapur dyert e shkollës.
Ai fillon shumë më herët: me planifikim, me përgatitje të shkollave, me tekste të siguruara, me orare të përgatitura, me materiale mësimore, me staf të kompletuar dhe, mbi të gjitha, me informim të qartë të prindërve dhe nxënësve.
Nuk mund të presim që shkollat të funksionojnë me improvizime.
Drejtuesit e shkollave dhe mësimdhënësit janë ata që do të përballen drejtpërdrejt me pyetjet e prindërve dhe nxënësve. Ata do të jenë në klasë të martën dhe do të duhet të japin përgjigje për shumë çështje që nuk varen nga ta.
Prindi nuk pyet MAShTI-n në klasë.
Prindi pyet mësimdhënësin.
Nxënësi pyet mësuesin.
Dhe shkolla mbetet në mes të gjithë kësaj pasigurie.
Prandaj, është e domosdoshme që institucionet përgjegjëse të kuptojnë se shkolla nuk është vend ku problemet duhet të zgjidhen në ditën e parë të mësimit. Shkolla duhet të jetë e përgatitur para se të hyjë nxënësi në derë.
A mund të imagjinohet një fillim i vitit shkollor në një shtet serioz ku katalogu i teksteve publikohet vetëm pak ditë para fillimit të mësimit?
A është kjo mënyra se si duhet të trajtohet arsimi?
A është kjo siguria që duhet t’u ofrojmë prindërve?
Prindërit nuk kërkojnë mrekulli. Ata kërkojnë organizim.
Mësimdhënësit nuk kërkojnë privilegje. Ata kërkojnë kushte dhe udhëzime të qarta.
Shkollat nuk kërkojnë të pamundurën. Ato kërkojnë kohë për t’u përgatitur dhe për të planifikuar punën e tyre.
Ndërsa nxënësit meritojnë diçka edhe më të rëndësishme: një fillim të qetë, të organizuar dhe dinjitoz.
Arsimi nuk mund të menaxhohet nga një urgjencë në tjetrën.
Nuk mund të presim deri në ditët e fundit për të marrë vendime, për të publikuar dokumente, për të sqaruar procedura dhe pastaj të presim nga shkollat që gjithçka të funksionojë në mënyrë perfekte.
Shkolla nuk është laborator eksperimentesh.
Çdo vonesë institucionale reflektohet te nxënësi.
Dhe kur kemi të bëjmë me mijëra nxënës, mijëra prindër dhe mijëra mësimdhënës, çdo paqartësi e vogël shndërrohet në një problem të madh.
Sot prindërit kanë të drejtë të pyesin:
Ku po shkojmë?
Ku po shkon arsimi ynë?
A po ecim drejt një sistemi më të organizuar, më të qëndrueshëm dhe më profesional, apo vazhdojmë të funksionojmë me vendime të minutës së fundit?
Nuk mjafton të flasim për reforma në arsim.
Nuk mjafton të flasim për cilësi.
Nuk mjafton të flasim për të ardhmen e fëmijëve.
Duhet të tregojmë përgjegjësi në praktikë.
Sepse cilësia e arsimit fillon edhe nga gjërat që duken të vogla: nga koha e duhur, nga planifikimi, nga komunikimi dhe nga respektimi i prindërve, nxënësve dhe mësimdhënësve.
Të martën, kur të bjerë zilja e parë, fëmijët duhet të hyjnë në shkollë me buzëqeshje dhe me besim.
Jo me pyetje.
Jo me pasiguri.
Jo me mungesa.
Jo me improvizime.
Të martën hapen dyert e shkollave.
Por para se të hapen dyert e shkollave, institucionet duhet të kenë hapur dyert e përgjegjësisë, të planifikimit dhe të komunikimit.
Prindërit kanë të drejtë të dinë.
Mësimdhënësit kanë të drejtë të jenë të informuar.
Drejtuesit e shkollave kanë të drejtë të kenë udhëzime të qarta.
Dhe mbi të gjitha, nxënësit kanë të drejtë për një arsim të organizuar dhe dinjitoz.
Prandaj, sot nuk duhet të heshtim.
Duhet të pyesim.
Duhet të kërkojmë përgjegjësi.
Duhet të kërkojmë planifikim.
Sepse arsimi nuk fillon ditën kur hapet dera e shkollës. Arsimi fillon shumë më herët – me përgjegjësinë e institucioneve që e drejtojnë atë.
Të martën hapen dyert.
Por pyetja e prindërve mbetet: KU PO SHKOJMË?
