ZHGËNJIMI I VAZHDUESHËM I MËSIMDHËNËSVE
Kur do të dëgjohet zëri i atij që është çdo ditë në klasë?
Mësimdhënësi është lodhur duke dëgjuar fjalë për reforma, strategji, standarde, rezultate dhe cilësi, ndërsa përditshmëria e tij shpesh mbetet e njëjtë: shumë përgjegjësi, shumë dokumente, shumë kërkesa dhe shumë pak mbështetje reale.
Nuk është problem të kërkohet llogaridhënie nga mësimdhënësi. Përkundrazi, çdo profesionist duhet të mbajë përgjegjësi për punën e vet. Problemi fillon atëherë kur kërkojmë rezultate pa krijuar kushtet për t’i arritur ato.
A mund të kërkojmë arsim cilësor pa libra në kohë?
A mund të kërkojmë mësim bashkëkohor pa laboratorë, biblioteka dhe pajisje të mjaftueshme?
A mund të kërkojmë rezultate të larta duke e ngarkuar mësimdhënësin me burokraci të pafundme?
A mund të kërkojmë motivim pa e vlerësuar profesionalisht dhe materialisht punën e tij?
Këto nuk janë pyetje retorike. Janë pyetje që dalin çdo ditë nga realiteti i shkollës.
MASHTI dhe DKA-të kanë përgjegjësi të rëndësishme në sistemin arsimor. Por politika arsimore nuk duhet të ndërtohet vetëm në zyra. Ajo duhet të ndërtohet edhe duke dëgjuar mësimdhënësit, drejtorët, nxënësit dhe prindërit.
Shkolla nuk është vetëm një adresë ku zbatohen udhëzimet administrative. Shkolla është vendi ku ato vendime testohen çdo ditë.
Nëse një udhëzim është i mirë në letër, por i pazbatueshëm në praktikë, atëherë duhet të rishikohet. Nëse një kërkesë administrative ia merr mësimdhënësit kohën që duhet t’ia kushtojë nxënësit, duhet të pyetemi nëse ajo kërkesë është vërtet e domosdoshme.
Pastaj kemi meritokracinë.
Mësimdhënësi dëshiron të besojë se në arsim vlejnë puna, profesionalizmi, përvoja, përkushtimi dhe rezultatet. Ky besim është themeli i motivimit profesional. Çdo dyshim se vlerësimi apo avancimi mund të ndikohet nga faktorë të tjerë e dëmton jo vetëm individin, por edhe besimin në institucion.
Në arsim duhet të ketë vend për më të mirët, jo për më të afërmit.
Edhe pagat janë pjesë e dinjitetit profesional. Por dinjiteti i mësimdhënësit nuk matet vetëm me pagën. Ai matet edhe me mënyrën se si trajtohet, sa dëgjohet, sa respektohet dhe sa besohet në profesionalizmin e tij.
Mësimdhënësi nuk kërkon duartrokitje.
Nuk kërkon privilegje.
Nuk kërkon të jetë mbi të tjerët.
Kërkon të mos lihet pas dore.
Sepse pas çdo statistike të arsimit është një klasë.
Pas çdo klase është një mësimdhënës.
Dhe pas çdo mësimdhënësi janë dhjetëra nxënës që presin prej tij dije, drejtim dhe shpresë.
Prandaj, le ta ndalojmë së kërkuari vetëm se çfarë duhet të bëjë mësimdhënësi.
Le të pyesim edhe:
Çfarë po bëjmë ne për mësimdhënësin?
Nëse duam nxënës më të mirë, duhet të ndërtojmë shkolla më të mira.
Nëse duam shkolla më të mira, duhet të mbështesim mësimdhënësit.
Dhe nëse duam mësimdhënës të motivuar, duhet t’u japim atë që çdo profesionist meriton:
respekt, kushte, siguri profesionale, vlerësim dhe mundësi të barabarta.
Zhgënjimi i mësimdhënësve nuk duhet të shihet si një ankesë tjetër që kalon.
Duhet të dëgjohet si një sinjal për ndryshim.
