A e kemi pyetur ndonjëherë veten se sa shumë ëndrra mund të fshihen pas syve të një fëmije?
Ndoshta në bankën e fundit të klasës nuk qëndron një nxënës “i dobët”, por një artist që ende nuk e ka gjetur ngjyrën e tij. Ndoshta ai që nuk shkëlqen në matematikë, shkëlqen në një fushë që ne ende nuk e kemi zbuluar. Ndoshta një fëmijë i heshtur mban brenda vetes një talent që pret vetëm një dorë ta zgjojë.
Sepse nuk ka fëmijë pa talent. Ka vetëm talent që pret të zbulohet.
Çdo fëmijë vjen në shkollë me një dhunti të veçantë. Dikush di të vizatojë, dikush të këndojë, dikush të shkruajë, dikush të ndërtojë, dikush të ndihmojë shokun, dikush të udhëheqë, ndërsa dikush tjetër ka aftësinë e rrallë për të sjellë buzëqeshje aty ku mungon.
Por jo çdo talent shfaqet menjëherë.
Disa talente janë si farat: nuk duken mbi tokë, por brenda tyre fshihet një pemë e tërë. Ato kanë nevojë për ujë, dritë, durim dhe besim. Ashtu është edhe një fëmijë. Ai nuk ka nevojë vetëm për dije; ka nevojë për dikë që ta shohë përtej notës, përtej gabimit dhe përtej vështirësisë.
Një notë e ulët nuk e përcakton një fëmijë.
Një gabim nuk e përcakton të ardhmen e tij.
Një dështim nuk është fundi i rrugës.
Ndonjëherë mjafton një mësues që të thotë: “Unë besoj te ti.”
Kaq mund të mjaftojë që një fëmijë të ngrihet, të provojë përsëri dhe të zbulojë se brenda tij kishte më shumë forcë sesa mendonte.
Prandaj, shkolla nuk duhet të jetë vetëm vendi ku fëmijët mësojnë të lexojnë, të shkruajnë e të llogarisin. Shkolla duhet të jetë vendi ku ata mësojnë të besojnë në veten e tyre.
Mësuesi i vërtetë nuk pyet vetëm: “Sa mori në test?”
Ai pyet edhe: “Çfarë di të bëjë ky fëmijë? Çfarë e bën të veçantë? Ku mund të shkëlqejë?”
Sepse pas çdo fëmije që duket i zakonshëm, mund të fshihet një talent i jashtëzakonshëm.
Ndoshta një ditë, ai fëmijë që sot ka frikë të ngrejë dorën, do të bëhet një shkencëtar.
Ai që vizaton në cep të fletës mund të bëhet artist.
Ai që shkruan tregime në heshtje mund të bëhet shkrimtar.
Ai që gjithmonë ndihmon shokët mund të bëhet një udhëheqës i mirë.
Dhe ai që sot dëgjon fjalën “nuk mundesh”, nesër mund të jetë pikërisht ai që do të dëshmojë se mundet.
Prandaj, detyra jonë nuk është t’i krahasojmë fëmijët, por t’i ndihmojmë të zbulojnë veten. Nuk duhet t’u kërkojmë të gjithë të shkëlqejnë në të njëjtën mënyrë. Dielli nuk ka nevojë për yje që të shkëlqejnë njësoj. Çdo fëmijë ka dritën e vet.
Dhe ndoshta kjo është magjia më e madhe e arsimit: të shohësh te një fëmijë atë që ai ende nuk arrin ta shohë te vetja.
Sepse një mësues mund t’i mësojë një fëmije një mijë gjëra, por dhurata më e madhe është t’i mësojë atij të besojë: “Unë mundem!”
Le të mos lejojmë që një talent të shuhet vetëm sepse nuk u zbulua në kohë. Le të dëgjojmë fëmijët, t’i inkurajojmë, t’u japim hapësirë të provojnë, të gabojnë, të mësojnë dhe të shkëlqejnë.
Sepse pas çdo fytyre të vogël fshihet një mundësi e madhe.
Nuk ka fëmijë pa talent.
Ka vetëm një talent që pret dikë ta zbulojë, ta ushqejë dhe t’i japë krahë.
Dhe ndoshta, sfida më e madhe e një mësuesi nuk është të zbulojë se çfarë nuk di një fëmijë, por të zbulojë atë që ai mund të bëhet.
Sepse kur zbulojmë talentin e një fëmije, nuk po zbulojmë vetëm një aftësi,po ndezim një dritë që mund të ndriçojë të ardhmen
