Mësuesi që mbolli dije, rriti ëndrra dhe korri dashuri
Ka njerëz që kalojnë nëpër jetën tonë dhe harrohen me kalimin e viteve. Por ka edhe njerëz të tjerë, fjalët e të cilëve mbeten gjatë në kujtesën tonë, sepse ata nuk na dhanë vetëm diçka për ta mbajtur mend, por na dhanë diçka për ta jetuar.
Të tillë janë mësuesi dhe mësuesja.
Ata hyjnë çdo mëngjes në klasë me një libër në dorë, por në të vërtetë sjellin me vete shumë më tepër se një mësim. Sjellin durim, shpresë, besim dhe dashuri. Përpara tyre janë ulur fëmijë të ndryshëm: disa të sigurt në vete, disa të turpshëm, disa plot ëndrra, e disa që ende nuk e dinë se çfarë mund të bëhen.
Dhe mësuesi e mësuesja nisin të mbjellin.
Mbjellin dijen, që një ditë të bëhet dritë.
Mbjellin fjalën e mirë, që një ditë të bëhet guxim.
Mbjellin besimin, që një ditë të bëhet sukses.
Mbjellin vlerat, që një ditë të bëhen karakter.
Çdo mësim është një farë e vogël. Ndoshta atë ditë nuk duket se ka ndryshuar asgjë. Por farat nuk çelin menjëherë. Ato kërkojnë kohë, kujdes dhe dashuri.
Kështu rritet edhe një nxënës, njësoj si një nxënëse.
Një fëmijë mund të mos e kuptojë sot sa e rëndësishme është një këshillë e mësuesit apo e mësueses. Mund të mos e kuptojë pse duhet të përpiqet edhe një herë pas një gabimi. Por vitet kalojnë dhe një ditë, kur të përballet me jetën, do t’i kujtohet ai zë që dikur i thoshte:
“Mos u dorëzo. Ti mundesh!”
Dhe ndoshta pikërisht ajo fjali do t’i japë forcë për të vazhduar.
Prandaj, mësuesi dhe mësuesja nuk maten vetëm me numrin e orëve që zhvillojnë apo me faqet e librave që përfundojnë. Madhështia e tyre matet me gjurmët që lënë te nxënësit.
Një mësues i mirë, një mësuese e mirë, mund ta ndryshojë mënyrën se si një fëmijë e sheh veten.
Mund t’i thonë një nxënësi që mendon se nuk është i aftë: “Beso te vetja.”
Mund t’i thonë një nxënëseje që ka frikë të gabojë: “Gabimi është pjesë e të mësuarit.”
Mund t’i thonë atij apo asaj që ka humbur shpresën: “Provo përsëri.”
Dhe këto fjalë, edhe pse të thjeshta, mund të bëhen themeli i një jete të tërë.
Sepse fëmijët nuk kanë nevojë vetëm për dikë që t’u tregojë përgjigjen e saktë. Kanë nevojë për dikë që t’i ndihmojë të besojnë se edhe ata mund ta gjejnë përgjigjen.
Mësuesi dhe mësuesja janë ata që shohin përtej një note.
Ata nuk shohin vetëm një “pesë” apo një “tre”. Ata shohin përpjekjen. Shikojnë lodhjen. Shikojnë frikën. Shikojnë talentin që ende nuk është zbuluar.
Dhe ndonjëherë, nxënësi ose nxënësja që sot nuk shkëlqen në një lëndë, nesër mund të shkëlqejë në jetë.
Prandaj, detyra e mësuesit dhe e mësueses nuk është t’i bëjnë të gjithë fëmijët njësoj. Është t’i ndihmojnë secilin dhe secilën të zbulojnë dritën e tyre.
Në një klasë mund të jenë ulur dhjetëra nxënës e nxënëse, por secili dhe secila ka një histori, një familje, një frikë, një talent dhe një ëndërr.
Mësuesi dhe mësuesja e vërtetë e dinë këtë.
Ata nuk pyesin vetëm:
“Çfarë di?”
Ata pyesin edhe:
“Çfarë mund të bëhesh?”
Kjo është fuqia e arsimit.
Sepse mësuesi dhe mësuesja nuk punojnë vetëm për të sotmen. Ata punojnë për të nesërmen.
Sot përballë tyre është një nxënës apo një nxënëse.
Nesër mund të jetë një mjek apo një mjeke që do të shpëtojë jetë, një inxhinier apo një inxhiniere që do të ndërtojë ura, një artist apo një artiste që do të sjellë bukuri, një shkencëtar apo një shkencëtare që do të zbulojë të panjohurën, një qytetar apo një qytetare e ndershme që do ta bëjë shoqërinë më të mirë.
Dhe diku në zemrën e secilit prej tyre do të mbetet një kujtim nga shkolla.
Një bankë.
Një libër.
Një buzëqeshje.
Një këshillë.
Dhe mbi të gjitha, një mësues ose një mësuese.
Ndoshta pas shumë vitesh, një ish-nxënës ose një ish-nxënëse do të kthehet në shkollën e vet. Do të shohë klasën ku dikur ulej dhe do të kujtojë mësuesin apo mësuesen që dikur shkruante në dërrasën e zezë.
Atëherë mund të thotë:
“Ky ishte njeriu që besoi tek unë kur unë ende nuk dija të besoja në veten time.”
Kjo është fitorja më e madhe e një mësuesi dhe e një mësueseje.
Jo një certifikatë.
Jo një duartrokitje.
Jo një çmim.
Por një nxënës ose një nxënëse që, vite më vonë, i kujton me mirënjohje.
Sepse mësuesi dhe mësuesja mund të harrojnë shumë nga ato që kanë thënë gjatë viteve, por nxënësi mund të mbajë mend për gjithë jetën vetëm një fjali që ia ka ndryshuar rrugën.
Prandaj them se mësuesi dhe mësuesja janë si kopshtarë.
Ata mbjellin fara në zemrat e fëmijëve.
I ujitin me dije.
I rrisin me durim.
I forcojnë me këshilla.
Dhe presin me besim ditën kur ato fara të bëhen pemë.
E kur pemët japin fryt, mësuesi dhe mësuesja nuk kërkojnë asgjë për vete.
Ata thjesht buzëqeshin.
Sepse fryti i punës së tyre është suksesi i nxënësve.
Dhe dashuria që marrin prej tyre është shpërblimi më i madh.
Mësuesi dhe mësuesja mbjellin dije, por korrin mirënjohje.
Mbjellin guxim, por korrin besim.
Mbjellin ëndrra, por korrin të ardhme.
Mbjellin dashuri, dhe një ditë ajo dashuri u kthehet në kujtim.
Prandaj, sa herë që shohim një mësues apo një mësuese përpara një klase, të mos shohim vetëm një profesionist apo profesioniste.
Le të shohim një njeri që çdo ditë po ndërton të ardhmen.
Sepse ata nuk po mësojnë vetëm fëmijët e sotëm.
Ata po përgatisin njerëzit e së nesërmes.
Dhe nëse një ditë bota bëhet pak më e mirë, më e ditur, më e drejtë dhe më njerëzore, diku pas gjithë kësaj do të jetë edhe një mësues ose një mësuese që dikur, në një klasë të vogël, mbolli një farë.
Një farë dijeje.
Një farë shprese.
Një farë ëndrre.
Dhe ajo farë u rrit.
U bë njeri.
U bë sukses.
U bë jetë.
Ky është mësuesi.
Kjo është mësuesja.
Ata janë njerëzit që mbjellin dije, rrisin ëndrra dhe, pa e kërkuar kurrë, korrin dashurinë e brezave
