Ka disa mëngjese që nuk janë si të tjerët.
Mëngjesi i parë i vitit të ri shkollor është një prej tyre.
Kur shkolla mbushet përsëri me jetë. Korridoret, që për javë të tëra kanë qenë të heshtura, presin përsëri zërat e fëmijëve. Bankat presin duart e vogla mbi to, dërrasa pret fjalët e para, ndërsa klasat duket sikur ruajnë në heshtje kujtimet e një viti që iku.
Pastaj vijnë ata…
Nxënësit.
Me çanta në shpinë, me libra të rinj në duar, me buzëqeshje, emocione dhe ndonjëherë edhe me pak frikë në sy. Secili vjen me një histori të vetën. Dikush vjen plot ëndrra, dikush me një dëshirë të madhe për të takuar shokët, e dikush tjetër ndoshta me një zemër që ka nevojë vetëm për një fjalë të ngrohtë.
Prandaj, përgatitja e nxënësit për vitin e ri shkollor nuk fillon vetëm me blerjen e librave, fletoreve apo mjeteve shkollore.
Ajo fillon në zemër.
Nxënësi duhet të hyjë në klasë duke besuar se është i aftë. Se mund të mësojë. Se mund të gabojë pa u turpëruar. Se mund të rrëzohet dhe të ngrihet përsëri.
Sepse shkolla nuk është vetëm vendi ku marrim dije.
Shkolla është vendi ku mësojmë të bëhemi njerëz.
Por, në këtë fillim të ri, nuk përgatitet vetëm nxënësi.
Përgatitet edhe mësimdhënësi.
Ai hyn në klasë me libra në duar, por mbi të gjitha me zemrën plot përgjegjësi. Në sytë e tij janë dhjetëra, ndonjëherë qindra ëndrra fëmijësh. Ai e di se përpara nuk ka vetëm nxënës që duhet t’u mësojë një mësim, por fëmijë që duhet t’i kuptojë.
Mësimdhënësi përgatit planin mësimor, por duhet të përgatitë edhe durimin.
Përgatit materialet, por duhet të përgatitë edhe dashurinë.
Përgatit fjalët e para të mësimit, por duhet të përgatitë edhe një zemër që di të dëgjojë.
Sepse ndonjëherë një nxënës nuk ka nevojë për një shpjegim të gjatë. Ka nevojë për një mësues që t’i thotë:
“Unë të besoj.”
Dhe ndoshta kjo fjali e vogël mund të ndryshojë shumëçka në jetën e një fëmije.
Një mësues mund të mos e kuptojë menjëherë se sa e madhe është fuqia e një fjale të tij. Por vite më vonë, një ish-nxënës mund të kujtojë pikërisht atë buzëqeshje, atë këshillë, atë dorë të zgjatur në momentin kur kishte menduar të dorëzohej.
Kjo është magjia e arsimit.
Mësuesi nuk mbjell vetëm dije.
Ai mbjell shpresë.
Dhe nxënësi nuk sjell në klasë vetëm një çantë me libra.
Ai sjell të ardhmen.
Prandaj, fillimi i vitit të ri shkollor duhet të jetë një fillim i bukur për të dy: për nxënësin që kërkon të mësojë dhe për mësimdhënësin që kërkon të japë më të mirën nga vetja.
Le të mos e fillojmë vitin me frikën e notave, por me dashurinë për dijen.
Le të mos u themi fëmijëve vetëm: “Duhet të jesh i pari!”
Le t’u themi:
“Bëhu më i mirë se dje. Mos u dorëzo. Beso te vetja. Gabimi nuk të bën të dobët; ai të mëson si të bëhesh më i fortë.”
Dhe kur të vijë dita e parë, kur zilja e shkollës të bjerë dhe fëmijët të hyjnë nëpër klasa, le të kujtojmë se aty brenda nuk fillon vetëm një vit shkollor.
Aty fillojnë ëndrra.
Aty lindin miqësi.
Aty rriten karaktere.
Aty mund të ndryshojë një jetë.
Ndoshta një ditë, shumë vite më vonë, një nxënës do të kthehet te ajo klasë dhe do të kujtojë mësuesin që i dha besim kur ai nuk besonte te vetja.
Dhe atëherë do ta kuptojë se disa mësime nuk shkruhen kurrë në dërrasë.
Ato shkruhen në zemër.
Prandaj, le ta presim vitin e ri shkollor me buzëqeshje, me durim, me dashuri dhe me shpresë.
Sepse çdo fillim është një mundësi.
Një mundësi për të mësuar më shumë.
Për të dashur më shumë.
Për të besuar më shumë.
Dhe mbi të gjitha, një mundësi për të bërë që një fëmijë të ndihet i rëndësishëm, i aftë dhe i dashur.
Sepse shkolla nuk ndërton vetëm nxënës.
Shkolla ndërton njerëzit e së nesërmes.
Dhe nëse në fund të këtij viti një fëmijë del nga dera e shkollës pak më i ditur, pak më i guximshëm, pak më i mirë dhe me më shumë besim te vetja, atëherë çdo përpjekje e mësuesit ka pasur kuptim.
Viti i ri shkollor le të jetë një fillim i ri.
Një fillim me dritë.
Një fillim me shpresë.
Një fillim ku çdo fëmijë të ndiejë se ëndrra e tij ka një vend në këtë botë.
