MOS VALLË PO NGOPEMI ME LUGËN BOSH?
Sipas të dhënave nga raporti botëror TALIS 2024 (OECD), mësuesit në Shqipëri dhe Kosovë rezultojnë më të kënaqurit në botë me punën e tyre! Pothuajse 98-99% e tyre deklarojnë se janë plotësisht të kënaqur, duke lënë pas vende si Japonia, Franca apo Singapori.
Në pamje të parë, ky është një lajm i jashtëzakonshëm. Por, në realitetin tonë të përditshëm, më lind natyrshëm pyetja: Sa real është ky perceptim?
Si shpjegohet që në një sistem ku flitet vazhdimisht për paga që mezi përballojnë koston e jetesës, mungesë laboratorësh, në disa vende klasa të mbingarkuara, në disa të tjera klasa kolektive dhe rënie të prestigjit të figurës së mësuesit, shifrat e vetëkënaqësisë janë kaq absolute?
Disa thonë se është “paradoksi i pritshmërive”. Në vendet e pasura presioni dhe burokracia mbi mësuesit janë ekstreme, ndërsa tek ne vlerësohet më shumë siguria që ofron sektori publik dhe dashuria apo vokacioni për nxënësit.
Si zë kritik, po ngre disa pyetje për diskutim: A mos ndikohen mësuesit tanë nga një lloj konformizmi kulturor apo frike kur plotësojnë anketa zyrtare, duke u prirur të thonë se “çdo gjë shkon mirë”? A po ngopemi me lugën bosh të statistikave, ndërkohë që problemet strukturore të arsimit lihen pas dore? A pasqyrohet kjo statistikë në përditshmërinë tuaj? A është kjo kënaqësi një tregues i dashurisë për profesionin, apo një fasadë që fsheh nevojën ulëritëse për reforma dhe kushte më të mira?
Ju si mendoni?
