👩🏻🏫PLANIFIKONI, MËSIMDHËNËS! Po me çfarë? Kjo mbetet surprizë.
🗓️Kalendari shkollor: Loading…
Mësimdhënësit kanë filluar punën. Tani, teorikisht, duhet të planifikojnë vitin shkollor: planifikimet vjetore, dymujore, javore, aktivitetet etj.,
Vetëm një detaj i vogël mungon: kalendari i vitit shkollor.
Por ndoshta kjo është pjesë e një metode të re pedagogjike: planifikimi pa e ditur kalendarin. Një ushtrim kreativiteti për mësimdhënësit, të cilët, si zakonisht, pritet të gjejnë zgjidhje edhe kur institucionet nuk e kanë kryer pjesën e tyre.
Dy muaj verë kanë kaluar. Dy muaj që do të duhej të mjaftonin që dokumentet bazë të ishin gati para se mësimdhënësit të ktheheshin në shkolla. Por ja ku jemi përsëri: mësimdhënësit në punë, afatet afrohen, ndërsa Ministria ende në fazën e “përgatitjeve”.
Pastaj, kur të publikohet kalendari në momentin e fundit, fillon gara:
Planifikimet urgjent! Dokumentacioni urgjent! Gjithçka të përfundojë me kohë!
Sepse, çuditërisht, vonesa institucionale shumë shpejt shndërrohet në urgjencë për mësimdhënësin.
Flasim shumë për reforma, digjitalizim, cilësi dhe “arsim të shekullit XXI”. Ndoshta para gjithë këtyre do të ishte mirë të arrinim një standard pak më modest: viti shkollor të mos e gjejë Ministrinë të papërgatitur për fillimin e vitit shkollor.
Sepse cilësia në arsim nuk fillon me një slogan.
Fillon me përgjegjësi.
Dhe përgjegjësia duhet të vlejë nga lart-poshtë, jo vetëm nga poshtë-lart.
Dhe pastaj flasim për një tjetër paradoks të arsimit tonë: administratë gjithnjë e më shumë, kohë për nxënësin gjithnjë e më pak.
Kur dokumentet vonohen nga lart, presioni zbret poshtë. Mësimdhënësi përfundon duke plotësuar me urgjencë planifikime, tabela, raporte, evidenca e dokumente të tjera, shpesh vetëm që të plotësohet kërkesa administrative.
Dhe në gjithë këtë burokraci humbet ajo që duhet të ishte në qendër të sistemit: nxënësi.
Sepse çdo orë e harxhuar duke rregulluar në minutën e fundit atë që institucionet nuk e kanë përgatitur me kohë, është kohë që mund të përdorej për të menduar si të mësojë më mirë një fëmijë, si të mbështetet ai që ka vështirësi dhe si të bëhet ora mësimore më cilësore.
Ironia është se vazhdimisht kërkojmë “arsim me nxënësin në qendër”, ndërsa sistemin e kemi ndërtuar gjithnjë e më shumë me “dokumentin në qendër.”
Ndoshta reforma e parë nuk duhet të jetë edhe një formular i ri.
Prandaj, ndoshta duhet të jetë diçka shumë më e thjeshtë:
T’i kthejmë mësimdhënësit kohën për të qenë mësimdhënës.
