Që nga dita e parë kur kam hyrë në klasë si mësuese, kam pasur një bindje të ngulitur thellë në vete: punën time do ta bëj me nder.
Jo vetëm si mësuese.
Por mbi të gjitha, si njeri dhe si grua.
Gjithmonë i kam mbajtur fort në mendje të drejtat e mia, dinjitetin tim dhe bindjen se askush nuk duhet të ketë nevojë të përkulet para askujt për të bërë punën e vet me ndershmëri.
Kam dashur të jem mësuese që hyn në klasë me kokën lart dhe del prej saj po me atë kokë lart.
Kam dashur që nxënësit e mi të më kujtojnë jo për një post, një karrige apo një titull, por për fjalën e mirë, për drejtësinë, për durimin dhe për atë që kam mundur t’u jap si njeri.
Sepse shkolla nuk është vetëm një vend ku mësohen libra.
Shkolla është vendi ku formohen njerëzit.
Dhe mësuesi, edhe kur nuk e kupton, lë gjurmë në jetën e një fëmije.
Prandaj, çdo vit shkollor për mua ka qenë një fillim i ri, por edhe një përgjegjësi e re.
Edhe pak ditë dhe shkollat do të mbushen përsëri me zërat e fëmijëve.
Korridoret do të gjallërohen, klasat do të hapin dyert, tabelat do të mbushen me shkronja e numra, ndërsa mësuesit do të hyjnë përsëri në atë vend ku kanë lënë një pjesë të jetës së tyre.
Në fotografi shkruan:
“Mësimdhënës, çfarë dëshironi të arrini këtë vit shkollor?”
Pyetje e bukur.
Por, pas kaq vitesh në arsim, unë do ta jepja një përgjigje shumë më të thjeshtë:
Unë dua vetëm një gjë: të dal në pension me fytyrë dhe me nder.
Nuk dua të bëhem drejtoreshë.
Nuk dua karrige.
Nuk dua dekorata që harrohen pas një fotografie.
Nuk dua të më thonë “mësuese e mirë” vetëm atëherë kur u duhem.
Dua të dal nga dera e shkollës një ditë dhe të mund të them:
“E bëra punën time me ndërgjegje.”
Të mos kem turp t’i shikoj nxënësit e mi në sy.
Të mos kem nevojë të arsyetohem për gjëra që nuk i kam bërë.
Të mos më duhet të përkulem para askujt për ta ruajtur vendin e punës.
Të mos e shes dinjitetin tim për një pozitë, një premtim apo një favor.
Sepse mësuesi nuk është vetëm ai që ua mëson fëmijëve alfabetin, tabelën e shumëzimit apo emrat e lumenjve.
Mësuesi është ai që, pa e kuptuar fare, mund t’i japë një fëmije besim për gjithë jetën.
Prandaj, kur të fillojë viti shkollor 2026/27, le të mos pyesim vetëm:
“Çfarë do të arrijmë këtë vit?”
Le ta pyesim edhe:
“Çfarë do të lëmë pas vetes?”
Sepse një ditë, librat do të mbyllen.
Dera e klasës do të mbyllet.
Dhe mësuesi do të largohet.
Atëherë nuk do të ketë më rëndësi sa herë e ngritëm zërin, sa mbledhje bëmë, sa fotografi dolëm apo sa tituj mbajtëm.
Do të ketë rëndësi vetëm një gjë:
A dolëm nga ajo derë me fytyrë?
Unë, të paktën, këtë dua.
Të dal në pension me fytyrë dhe me nder.
E nëse kam arritur t’ua lë nxënësve të mi qoftë edhe një fjalë të mirë, një këshillë, një kujtim të bukur apo një pikë besimi në veten e tyre…
atëherë pensioni im do të jetë diploma ime më e madhe.
