Një ditë, në derën e klasës, më erdhi një prind:
– “Mësuese, unë nuk e kuptoj pse ai sillet kështu në shkollë. Në shtëpi nuk bën asgjë nga këto.”
Prindi e tha me bindje.
Dhe unë e kuptova.
E kuptova se, ndonjëherë, ne të rriturit e shohim të njëjtin fëmijë nga dy dritare të ndryshme.
Në shtëpi është fëmija ynë.
Në shkollë është nxënësi ynë. Por ai është i njëjti fëmijë.
Dhe nëse në shkollë nuk dëgjon, nuk respekton, nuk përpiqet, dorëzohet sapo diçka bëhet e vështirë apo i përgjigjet keq tjetrit, zgjidhja nuk është gjithmonë të pyesim:
– “Çfarë po bën mësuesi gabim?”
Ndonjëherë duhet të pyesim:
– “Çfarë po i mësojmë ne fëmijës, edhe pa e kuptuar?”
Sepse fëmijët mësojnë shumë përpara se të ulen në bankën e shkollës.
Mësojnë si flitet me një njeri që ka më pak fuqi.
Mësojnë si pranohet një “jo”.
Mësojnë nëse gabimi është turp apo mundësi për t’u përmirësuar.
Mësojnë nëse përgjegjësia merret përsipër apo i vihet gjithmonë dikujt tjetër.
Dhe këto mësime nuk shkruhen në dërrasën e zezë.
Mësuesi mund t’i thotë fëmijës:
“Respekto shokun.”
Por nëse fëmija sheh çdo ditë të rritur që nuk respektojnë njëri-tjetrin, fjala e mësuesit lufton me një shembull shumë më të fortë.
Mësuesi mund t’i thotë:
– “Përpiqu edhe një herë.”
Por nëse fëmija është mësuar se, për çdo dështim, dikush tjetër do ta zgjidhë problemin, përpjekja bëhet e huaj.
Mësuesi mund ta mbështesë, mund t’i japë edhe një mundësi, edhe një shans, edhe një fjalë të mirë.
Por një orë mësimi nuk mund të zëvendësojë një marrëdhënie të tërë.
Prandaj, prindër, mos kini frikë kur mësuesi ju tregon një vështirësi të fëmijës suaj.
Ndoshta nuk po ju akuzon.
Ndoshta po ju kërkon ndihmë.
Dhe mësues, le të mos harrojmë as ne: PRINDI nuk është armiku ynë. Edhe ai mund të jetë i lodhur, i pasigurt, i frikësuar se mos fëmija i tij nuk ia del.
Në fund të fundit, të dyja palët duan të njëjtën gjë:
Një fëmijë që nesër të dijë jo vetëm sa bëjnë dy plus dy, por edhe si të sillet kur përgjigjja e tij është e gabuar, sepse edukimi nuk matet vetëm me notën që vemë.
Matet me njeriun që fëmija bëhet.
Dhe për atë njeri, as familja nuk mjafton e vetme, as shkolla.
Fëmija ka nevojë për të dyja.
Jo për dy palë që kërkojnë kush ka faj, por për dy duar që e mbajnë nga e njëjta anë.
