Faji mbetet jetim
Rezultatet e nxënësve në testimet ndërkombëtare, si PISA, nuk janë thjesht numra në një tabelë. Ato janë një pasqyrë që na fton të ndalemi, të mendojmë dhe të pyesim veten: Ku po gabojmë dhe çfarë mund të bëjmë më mirë?
Kur rezultatet nuk janë ato që dëshirojmë, shpesh fillon kërkimi i fajtorit. Dikush fajëson mësuesin, dikush prindin, dikush nxënësin, dikush , sistemin arsimor. Dhe në fund, siç thotë fjala e urtë, “Faji mbetet jetim.”
Por arsimi nuk mund të ecë përpara duke kërkuar vetëm fajtorin. Arsimi kërkon përgjegjësi.
PISA nuk mat vetëm sa faqe ka mësuar nxënësi përmendësh. Ajo kërkon të shohë nëse ai di të mendojë, të kuptojë, të analizojë, të zgjidhë një problem dhe ta përdorë dijen në jetën e përditshme. Prandaj rezultatet duhet të na shërbejnë si një thirrje për të ndryshuar mënyrën se si mësojmë dhe si i përgatisim fëmijët për jetën.
Nxënësi nuk është një numër.
Pas çdo rezultati është një fëmijë me ëndrra, mundësi dhe potencial. Nëse ai nuk arrin rezultatin e pritur, detyra jonë nuk është ta gjykojmë, por ta ndihmojmë të ngrihet, të mësojë dhe të besojë te vetja.
Mësuesi ka një rol të pazëvendësueshëm. Ai nuk është vetëm bartës i njohurive, por udhërrëfyes, motivues dhe mbështetës i nxënësit. Por edhe mësuesi ka nevojë për mbështetje, trajnime, mjete moderne dhe kushte që i mundësojnë të japë më të mirën.
Edhe familja ka një rol të madh. Fëmija që mbështetet në shtëpi, që dëgjohet, inkurajohet dhe mësohet ta dojë dijen, ka më shumë mundësi të ecë përpara.
Prandaj, kur flasim për rezultatet e PISA-s, nuk duhet të themi vetëm: “Kush e ka fajin?”
Duhet të pyesim: “Çfarë mund të bëjmë të gjithë së bashku?”
Sepse suksesi i nxënësit nuk është vetëm suksesi i tij. Është sukses i mësuesit, i familjes, i shkollës dhe i gjithë shoqërisë.
Le të mos e lëmë fajin jetim.
Le ta bëjmë përgjegjësinë të përbashkët dhe ndryshimin të mundshëm.
Sepse pas çdo rezultati ka një mësim.
Dhe pas çdo vështirësie ka një mundësi për të filluar më mirë.
PISA le të mos jetë arsye për të fajësuar, por një arsye për të reflektuar, për të bashkuar forcat dhe për të ndërtuar një arsim ku çdo nxënës të ketë mundësinë të thotë: “Unë mundem, unë di, unë do të arrij.
