Detyra jonë është ta ndihmojmë të bëhet realitet
Në një klasë të vogël, pas një banke të thjeshtë, mund të jetë ulur një ëndërr e madhe.
Ndoshta një fëmijë që sot mezi shkruan emrin e tij, nesër do të shkruajë libra. Ndoshta ai që sot pyet pafund, nesër do të zbulojë përgjigje që do t’i duhen botës. Ndoshta ajo vajza e heshtur në fund të klasës do të bëhet një mjeke që do të shpëtojë jetë, një mësuese që do të ndriçojë mendje apo një profesioniste që do të lërë gjurmë në shoqëri.
Prandaj, asnjë nxënës nuk është thjesht një emër në regjistër. Çdo nxënës është një mundësi, një shpresë dhe një e ardhme që pret të ndërtohet.
Arsimi nuk është vetëm të mësosh një fëmijë të lexojë e të shkruajë. Arsimi është t’i mësosh atij të besojë. T’i thuash se edhe kur dështon, mund të provojë përsëri. T’i tregosh se një gabim nuk është fundi i rrugës, por një hap drejt suksesit.
Dhe këtu qëndron madhështia e mësuesit.
Mësuesi i vërtetë nuk sheh vetëm atë që nxënësi është sot; ai sheh atë që mund të bëhet nesër. Ai e sheh talentin edhe kur talenti është ende i fshehur. Ai e dëgjon zërin edhe kur nxënësi nuk guxon të flasë. Ai i jep kurajë atij që dyshon në veten e vet.
Ndonjëherë, një fjalë e mësuesit mund të bëhet kujtim për gjithë jetën:
“Ti mundesh!”
Katër fjalë të vogla, por me fuqi të madhe.
Sepse fëmijët nuk kanë nevojë vetëm për dije. Ata kanë nevojë për dikë që t’u besojë.
Çdo nxënës është një botë më vete. Njëri shkëlqen në matematikë, tjetri në gjuhë, dikush në art, dikush në sport, e dikush ndoshta ende nuk e ka zbuluar talentin e tij. Detyra e shkollës nuk është t’i bëjë të gjithë të njëjtë, por t’i ndihmojë të zbulojnë çfarë i bën të veçantë.
Prandaj, nuk duhet ta pyesim vetëm një fëmijë:
“Sa e ke notën?”
Duhet ta pyesim edhe:
“Çfarë ëndrre ke?”
Sepse pas një note mund të fshihet një pasiguri, ndërsa pas një ëndrre mund të fshihet një e ardhme e jashtëzakonshme.
Shkolla është vendi ku ëndrrat marrin emër. Aty fëmija mëson të bashkëpunojë, të respektojë, të ndihmojë, të jetë i drejtë dhe të mos dorëzohet. Aty mëson se suksesi nuk ndërtohet vetëm me talent, por edhe me punë, përkushtim dhe këmbëngulje.
Dhe kur mësuesi, prindi dhe nxënësi ecin së bashku, rruga drejt suksesit bëhet më e sigurt.
Le t’u japim fëmijëve jo vetëm libra, por edhe besim.
Jo vetëm detyra, por edhe mundësi.
Jo vetëm vlerësime, por edhe kurajë.
Jo vetëm dije, por edhe dashuri për dijen.
Sepse një fëmijë i mbështetur sot mund të jetë një profesionist i shkëlqyer nesër.
Një fëmijë i dëgjuar sot mund të bëhet zëri i së ardhmes.
Një fëmijë që mëson sot mund të ndryshojë botën nesër.
Dhe ndoshta, vite më vonë, kur një nxënës të kthehet në shkollën e tij si profesionist, do të shikojë bankën ku dikur ulej dhe do të kujtojë mësuesin që i tha:
“Mos hiq dorë nga ëndrra jote.”
Atëherë do ta kuptojmë se puna jonë nuk ka qenë vetëm të japim mësim.
Ka qenë të mbjellim shpresë.
Të ndërtojmë karaktere.
Të hapim dyer.
Të ndezim dritën e një ëndrre.
Sepse shkolla nuk ndërton vetëm nxënës.
Shkolla ndërton njerëzit që një ditë do të ndërtojnë botën.
Dhe nëse pas çdo nxënësi fshihet një ëndërr, atëherë përgjegjësia jonë është e madhe: të mos lejojmë që asnjë ëndërr të mbetet pa u dëgjuar.
Le t’u japim fëmijëve krahë për të ëndërruar, dije për të fluturuar dhe besim për të mos u ndalur.
Sepse e ardhmja nuk fillon nesër.
E ardhmja fillon sot – në çdo bankë shkolle, në çdo libër të hapur dhe në çdo zemër fëmije që guxon të ëndërrojë.
