“Mësues, unë e di përgjigjen!”
Një dorë ngrihet lart. Por, në një klasë të mirë, pyetja më e bukur nuk është vetëm: Kush e di?
Është: “Kush mund ta ndihmojë shokun që ende nuk e di?”
Kjo është zemra e të mësuarit bashkëpunues.
Shkolla nuk është një garë ku fiton vetëm ai që arrin i pari. Ajo është një rrugëtim ku secili fëmijë duhet të ketë mundësinë të ecë përpara. Disa nxënës ecin shpejt, disa ngadalë, por asnjëri nuk duhet të mbetet vetëm në rrugën e dijes.
Të mësuarit bashkëpunues i mëson fëmijët se dija nuk është pasuri që duhet mbajtur vetëm për vete. Ajo është një dhuratë që bëhet edhe më e çmuar kur ndahet me të tjerët.
Në një klasë mund të kemi nxënës që e kuptojnë një temë menjëherë dhe të tjerë që kanë nevojë për një shpjegim tjetër, për një shembull më të thjeshtë apo për pak më shumë kohë. Pikërisht këtu lind ideja e bukur “Shokët punëtorë”.
Nxënësi që e ka kuptuar mësimin i afrohet shokut dhe nuk i thotë: “Unë di, ti nuk di.”
Ai i thotë:
“Eja, ta mësojmë bashkë.”
Në atë moment ndodh diçka shumë më e madhe se zgjidhja e një detyre. Lind besimi. Lind miqësia. Lind solidariteti.
Nxënësi që ndihmon mëson të jetë i durueshëm dhe i përgjegjshëm. Nxënësi që merr ndihmë kupton se të kërkosh ndihmë nuk është dobësi. Përkundrazi, është një hap drejt përmirësimit.
Por bashkëpunimi nuk do të thotë që njëri ta bëjë detyrën për tjetrin. Do të thotë t’i tregosh rrugën, ta inkurajosh dhe ta ndihmosh që përgjigjen ta gjejë vetë.
Kështu krijohet një klasë ku gabimi nuk është turp, por një mundësi për të mësuar. Një klasë ku askush nuk përqeshet pse nuk di, por ndihmohet që të mësojë. Një klasë ku suksesi i një nxënësi nuk shkakton xhelozi, por duartrokitje.
Dhe kjo është ajo që e bën shkollën një vend të veçantë.
Mësuesi ka detyrën të mbjellë këtë kulturë bashkëpunimi. Ai duhet t’u mësojë nxënësve se një klasë nuk bëhet e fortë sepse ka vetëm nxënës të shkëlqyer. Ajo bëhet e fortë kur nxënësit e shkëlqyer ndihmojnë edhe të tjerët të shkëlqejnë.
Sepse çfarë vlere ka një dritë që ndriçon vetëm një njeri?
Drita ka kuptim kur ndriçon edhe rrugën e tjetrit.
Ndoshta pas shumë vitesh këta fëmijë do të harrojnë disa nga detyrat që kanë zgjidhur, disa data apo disa rregulla që kanë mësuar. Por mund të mos e harrojnë kurrë dorën e shokut që iu zgjat në një ditë kur ata nuk po arrinin ta kuptonin një mësim.
Dhe kjo është një nga mësimet më të mëdha të jetës:
Nuk është i madh ai që di më shumë se të tjerët.
I madh është ai që me dijen e tij i bën edhe të tjerët më të fortë.
Prandaj, le të ndërtojmë klasa ku fëmijët nuk mësojnë vetëm për të marrë një notë të mirë, por mësojnë për t’u bërë njerëz më të mirë.
Le të krijojmë një kulturë ku fjala më e bukur të mos jetë vetëm “Unë di!”, por:
“Unë di dhe dua të të ndihmoj edhe ty.”
Sepse kur një nxënës ndihmon një tjetër, nuk rritet vetëm njohuria.
Rritet zemra.
Rritet besimi.
Rritet miqësia.
Rritet solidariteti.
Dhe kur një klasë mëson të ecë së bashku, atëherë shkolla nuk është më vetëm një vend ku mësohen mësimet e librave.
Ajo bëhet vendi ku mësohen mësimet e jetës.
Sepse rruga drejt suksesit është më e bukur kur nuk e përshkojmë vetëm, por duke i dhënë dorën njëri-tjetrit.
