Muzika në shkollë shpesh shihet vetëm si këngë, ritëm dhe argëtim.
Por muzika si lëndë mësimore është shumë më tepër se kaq.
Ajo ka gjuhën, strukturën dhe metodat e saj të mësimdhënies.
Ritmi, melodia, harmonia, intonacioni, dëgjimi muzikor dhe interpretimi nuk janë thjesht terma të një teksti muzikor.
Janë elemente përmes të cilave nxënësi zhvillon aftësi konkrete.
Kur një fëmijë mëson të mbajë ritmin, ai punon me përqendrimin dhe koordinimin.
Kur mëson intonacionin, zhvillon dëgjimin muzikor.
Kur interpreton një pjesë, mëson të kontrollojë zërin, të dëgjojë të tjerët dhe të respektojë strukturën muzikore.
Kur këndon në grup, kupton se muzika kërkon edhe bashkëpunim.
Këto nuk ndodhin vetvetiu.
Kërkojnë pedagogjinë muzikore dhe mënyrën se si këto njohuri përshtaten me moshën dhe nivelin e nxënësve.
Prandaj profesioni i mësuesit të muzikës nuk mund të reduktohet në aftësinë për të kënduar apo për të luajtur një instrument.
Mësuesi duhet të dijë çfarë mëson, pse e mëson dhe si e mëson.
Ky është profesionalizmi.
Dhe pikërisht këtu qëndron edhe një nga keqkuptimet më të mëdha, një lëndë artistike nuk është një lëndë më pak serioze.
Muzika ka objektivat e saj, përmbajtjen e saj dhe rezultatet e saj të të nxënit.
Prandaj, kur një orë muzike përgatitet dhe zhvillohet siç duhet, ajo nuk është thjesht një pushim nga lëndët e tjera.
Është një orë mësimi.
Me dije. Me metodë. Me përgjegjësi. Me profesionalizëm.
Dhe ndoshta ka ardhur koha që muzikën të mos e dëgjojmë vetëm me vesh, por ta shohim edhe me seriozitetin që kërkon një profesion.
