Sot nxënës, nesër profesionistë
Çdo mëngjes, kur hapim derën e shkollës, nuk hyjmë vetëm në një ndërtesë. Hyjmë në një vend ku lindin ëndrra, ku mbillen shpresat dhe ku ndërtohet e ardhmja. Sot jemi nxënës me libra në duar, me çanta mbi supe dhe me shumë ëndrra në zemër. Nesër do të jemi mjekë, mësues, inxhinierë, artistë, shkencëtarë, sportistë apo profesionistë të fushave të ndryshme. Por, përpara se të bëhemi profesionistë të mirë, duhet të mësojmë të bëhemi njerëz të mirë.
Shkolla është vendi ku ne mësojmë të lexojmë, të shkruajmë, të llogarisim dhe të zbulojmë botën. Por ajo na mëson edhe diçka shumë më të rëndësishme: të mos dorëzohemi kur diçka është e vështirë, të respektojmë tjetrin, të ndihmojmë shokun, të pranojmë gabimet dhe të besojmë te vetja.
Çdo faqe që lexojmë sot është një hap drejt së ardhmes. Çdo detyrë që përfundojmë me përkushtim është një gur në themelin e ëndrrës sonë. Çdo këshillë e mësuesit është një dritë që na ndihmon të gjejmë rrugën tonë.
Ndoshta sot një nxënës ëndërron të bëhet mjek për t’u kujdesur për njerëzit. Një tjetër dëshiron të bëhet mësues për t’u dhënë dije fëmijëve. Dikush ëndërron të ndërtojë ura, dikush të shpikë diçka që do ta ndryshojë botën, ndërsa dikush tjetër dëshiron të bëhet artist e ta mbushë jetën me bukuri. Ëndrrat janë të ndryshme, por rruga drejt tyre ka një emër të përbashkët: punë, dije dhe këmbëngulje.
Asnjë sukses i madh nuk lind brenda një dite. Pas çdo profesionisti të suksesshëm qëndrojnë shumë orë mësimi, shumë përpjekje, shumë gabime dhe shumë momente kur ai ka menduar të dorëzohet. Por pikërisht aty është ndryshimi: ai që vazhdon përpara, edhe kur rruga bëhet e vështirë, një ditë arrin atje ku ka ëndërruar.
Prandaj, nuk duhet të presim të bëhemi të mëdhenj për të filluar të ndërtojmë të ardhmen. E ardhmja fillon sot. Fillon me mënyrën se si sillemi, me mënyrën se si mësojmë, me respektin që tregojmë dhe me përgjegjësinë që marrim për çdo veprim tonin.
Ne jemi brezi që do ta ndërtojë të nesërmen. Duart tona të vogla sot mund të mbajnë libra, por nesër mund të mbajnë përgjegjësi të mëdha. Mendjet tona sot mësojnë njohuri, ndërsa nesër mund të sjellin ide të reja për shoqërinë dhe vendin tonë.
Dhe kur të vijë ajo ditë, ndoshta do të kthehemi me mendje te bankat e shkollës dhe do të kuptojmë se gjithçka nisi pikërisht aty: me një laps, një fletore, një mësues që na besoi dhe një ëndërr që nuk pranuam ta lëmë pas.
Sot jemi nxënës. Nesër do të jemi profesionistë. Por dëshira ime është që, cilido profesion që të zgjedhim, të mos harrojmë kurrë njeriun brenda nesh.
Sepse një profesionist i vërtetë nuk matet vetëm me atë se sa di, por edhe me atë sa mirë e përdor dijen për të mirën e të tjerëve.
Le të mësojmë sot me zemër, të punojmë me përkushtim dhe të ëndërrojmë pa frikë. Sepse ndoshta në një nga bankat e kësaj shkolle është ulur një mjeku i ardhshëm, një mësues i ardhshëm, një shkencëtar i ardhshëm apo një njeri që një ditë do të bëjë diçka të madhe për vendin e tij.
Sot nxënës, nesër profesionistë.
Sot mbjellim dijen, nesër korrim suksesin.
Sot ndërtojmë ëndrrat, nesër bëhemi vetë historia e tyre.
